Vorige
Over de auteur
- Karolien Koolhof is coach voor introverten en hoogbegaafden
- Auteur van het boek Introvert Leiderschap
- Contact
loopbaan introvert hoogbegaafd
Wat niemand je vertelt over 'je roeping volgen'
Karolien Koolhof •
Er wordt vaak gedaan alsof je roeping iets is wat je vindt. Een moment. Een inzicht. Een helder weten. Alsof je op een dag wakker wordt en denkt: dit is het. En vanaf dat moment is alles logisch. Maar voor veel mensen werkt het zelden zo.
Wat niemand je vertelt, is dat je roeping vaak niet verschijnt als een luid signaal, maar als een terugkerende fluistering. Iets wat zich blijft aandienen. In verschillende vormen, in verschillende fases van je leven. Soms helder, soms op de achtergrond. Soms jarenlang genegeerd, omdat het niet praktisch leek. Of niet verstandig. Of niet uitlegbaar.
Het verhaal dat we vaak horen, is lineair. Je ontdekt wat je wilt, je kiest ervoor, je volgt het pad. In werkelijkheid is het vaak rommeliger. Je doet eerst andere dingen. Je kiest voor zekerheid. Voor iets wat logisch is. Voor iets wat past binnen verwachtingen, van jezelf of van anderen. En dat is niet fout. Soms moet je eerst leven voordat je kunt voelen wat echt van jou is.
Ervaring
Veel mensen die later opnieuw kiezen, denken achteraf: Had ik dit niet eerder moeten doen? Maar die vraag mist iets belangrijks. Wat je eerder nog niet had, was de ervaring. De context. Het zelfvertrouwen. Of simpelweg de ruimte om te luisteren.
Een hardnekkig misverstand is dat twijfel een teken is dat je niet op het juiste pad zit. Alsof roeping alleen maar helder en moeiteloos zou moeten voelen.
In de praktijk zie ik juist het tegenovergestelde. Mensen die diep nadenken, voelen vaak meer twijfel. Niet omdat het niet klopt, maar omdat ze het serieus nemen. Omdat ze de consequenties overzien. Omdat ze willen begrijpen wat ze doen, en waarom.
Twijfel is dan geen blokkade, maar een teken van betrokkenheid. Het probleem ontstaat pas als je denkt dat je pas mag bewegen als de twijfel weg is.
Geen eindpunt
Nog iets wat weinig wordt gezegd: je roeping is geen eindstation. Het is geen definitieve identiteit die je eenmaal vastlegt. Het is eerder een richting. Een manier van kijken. Een thema dat steeds terugkomt. Soms in ander werk, soms in een andere vorm. Wat eerst studie is, wordt later praktijk. Wat eerst persoonlijk is, wordt later professioneel. Wat eerst zoeken is, wordt later dragen.
Dat betekent ook dat je roeping zich mag ontwikkelen. Dat je niet alles hoeft te overzien voordat je begint. En dat je jezelf niet hoeft vast te zetten in één verhaal.
Introverte mensen hebben vaak een scherp innerlijk kompas, maar zijn minder gewend dat hardop te volgen. Ze voelen veel, denken diep, en hebben tijd nodig om dingen te laten bezinken. Dat botst met een wereld die snelle keuzes en duidelijke antwoorden verwacht.
Daarom zie je bij introverte mensen vaak twee uitersten: óf ze blijven te lang denken en wachten, óf ze forceren een keuze die rationeel klopt, maar innerlijk leeg voelt. Je roeping volgen vraagt juist iets anders. Niet versnellen, maar vertragen. Niet overtuigen, maar afstemmen. Niet kiezen omdat het logisch klinkt, maar omdat het resoneert al is het nog vaag.
Extra laag
Bij hoogbegaafde mensen krijgt het volgen van een roeping vaak een extra laag. Niet omdat ze het niet voelen, maar omdat ze méér zien. Meer mogelijkheden, meer richtingen, meer consequenties. Waar anderen één pad herkennen, ziet een hoogbegaafde geest er vaak tien. Dat maakt kiezen niet eenvoudiger, maar juist complexer.
Daarnaast hebben veel hoogbegaafde mensen geleerd zich aan te passen aan wat logisch, haalbaar of verstandig lijkt. Ze zijn goed in systemen, goed in denken vooruit, goed in het maken van ‘goede’ keuzes. Soms zó goed, dat ze hun eigen diepere drijfveren onderweg kwijtraken.
Voor hoogbegaafde mensen wordt een roeping daarom vaak pas zichtbaar wanneer ze stoppen met zoeken naar de beste optie, en durven luisteren naar wat steeds terugkeert. Niet wat het meest uitdagend is, maar wat wezenlijk blijft.
Niet groots
Een roeping hoeft niet wereldschokkend te zijn. Het hoeft niet je hele identiteit te worden. En het hoeft zeker niet altijd leuk of licht te voelen. Soms zit je roeping in iets kleins maar wezenlijks: luisteren, verdiepen, verbinden, begrijpen, begeleiden, onderzoeken.
Wat het gemeen heeft, is dit: het blijft terugkomen. Zelfs als je het negeert. Zelfs als je er afstand van neemt. Het blijft op de achtergrond meebewegen, tot je er niet meer omheen kunt. Misschien is je roeping niet iets wat je moet vinden, maar iets wat je langzaam toelaat. Niet door grote sprongen, maar door eerlijke stappen. Niet door zekerheid, maar door vertrouwen.
En misschien hoef je jezelf niet af te vragen of je het wel “goed” doet, maar alleen: luister ik nog naar wat zich steeds opnieuw aandient? Dat is geen romantisch verhaal. Maar wel een eerlijk verhaal.
Wil je hier graag eens verder over praten? Neem gerust contact op.